Bir çocuğa bir parça çamur veya suluboya verdiğinizde, yetişkinler gibi 'Ben bundan ne yapacağım?' diye sormaz. Doğrudan başlar. Çünkü çocuklar sonuçla değil, anla ilgilenir. Yetişkinler olarak en çok unuttuğumuz, çocuklardan ise yeniden öğrenebileceğimiz en değerli hediye işte tam buradadır.
Atölyede sık sık tanık olduğumuz bir sahne vardır: Bir çocuk kağıdı baştan başa mora boyar, üstüne de sarı noktalar koyar. Yanındaki ebeveyn hemen müdahale etmek ister: 'Ağaç öyle olmaz canım, kahverengi gövde yap'. Oysa çocuğun dünyasında o ağaç mor hissettirmiştir. Yaratıcılık, başkalarının doğrularını taklit etmekten vazgeçtiğimiz anda nefes almaya başlar. Muse Studio çocuk atölyelerinde tek bir kuralımız vardır: boyaların ve hayallerinin sahibi sensin.
Ellere bulaşan çamur, tırnak aralarına giren pastel boya... Şehir hayatında çocukları sürekli 'üstünü kirletme' uyarısıyla büyütüyoruz. Oysa dokunsal zeka tam olarak parmakların çamurla, suyla, boyayla doğrudan temasıyla gelişir. Masanın başına oturup kollarını sıvayan bir çocuğun gözlerindeki o saf odaklanmayı görmek, insanı dünyadaki tüm yorgunluklardan arındırır.
Çocuklarla sanat yaparken aslında en çok yetişkinler iyileşir. Çocuklarıyla yan yana kil yoğuran anne ve babaların yüzündeki ciddiyetin 15 dakika içinde nasıl yerini kahkahaya bıraktığını görmek bizim için bir büyü gibi. Mükemmel bir ürün çıkarmak zorunda değilsiniz. Sadece birlikte gülmek, birlikte üretmek, o anın içinde kaybolmak ve onlardan öğrenmek yeterlidir.